« جابر گويد : شنيدم رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - مىفرمود : " نگرفت خدا ابراهيم را دوست ، مگر براى خورانيدن طعام و نماز كردن در شب و حال آن كه مردم خواب بودند " » . و اگر نبود براى نماز شب جز اين يك فضيلت كفايت مىكرد ، ولى براى اهلش ؛ و آن امثال من نيست . ماها نمىدانيم خلعتِ « خِلَّت » چه خلعتى است و دوست گرفتن حق تعالى بنده‌اى را چه مقامى است ؛ تمام عقول عاجز است از تصور آن . تمام بهشت‌ها را اگر به خليل دهند به آنها نظر نكند . تو نيز اگر محبوب عزيزى يا صديق محبوبى داشته باشى و بر تو وارد شود ، از هر ناز و نعمتى غفلت كنى و به جمال محبوب و لقاء صديق از آنها مستغنى گردى ، با آن‌كه اين مَثل خيلى بىتناسب و فرق بين المشرقين است . وَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ إبْراهيمَ - في تفسيره - بِإسْنادِه عَنْ أَبِي عَبْدِاللَّهِ - عليه السلام - قَالَ : « ما من عمل حسن يعمله العبد إلا و له ثواب في القرآن إلا صلاة الليل ؛ فإن الله لم يبين ثوابها لعظيم خطره عنده ، فقال : تَتَجافى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ * فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ » « 1 » . سند به حضرت صادق - عليه السلام - رساند كه فرمود : « نيست عمل نيكويى كه بجا مىآورد آن را بنده مگر اين‌كه از براى آن ثوابى است در قرآن ، به جز نماز شب ؛ پس همانا خداوند بيان نفرموده ثواب آن را براى عظمت شأن آن نزد او پس فرموده : " دور مىكنند پهلوهاى خود را از خوابگاه‌ها ؛ مىخوانند پروردگار خود را ترسان و طمعكار ؛ و از چيزى كه روزى كرديم آنها را انفاق مىكنند ؛ پس نمىداند كسى چيزى كه پنهان شده از براى آنها از روشنى ديده و سرور آن جزاى آنچه را عمل مىكردند " » . آيا اين « قرّة العينى » كه خداى تعالى ذخيره فرموده و مخفى نموده ، كه هيچ كس بر آن آگاه نيست ، چيست و چه خواهد بود ؟ اگر از جنس انهار جاريه و قصور عاليه و نعمت‌هاى گوناگون بهشتى بود بيان مىفرمود ، چنانچه براى ساير اعمال بيان

--> ( 1 ) - تفسير القمّي ، ج 2 ، ص 168 ( با كمى تفاوت ) ؛ وسائل الشيعة ( طبع حجرى ) ، ج 1 ، ص 517 ، « كتاب الصلاة » ، « أبواب بقيّة الصلوات المندوبة » ، باب 40 ، حديث 13 .